الگوی دوستی 1

دوست پیدا کردن برای آدمهایی مثل من کار چندان ساده ای نیست، نه که ممکن نباشد اما ساده نیست. دوستانی که بتوانم آنها را از میان مرزهای زیاد و متنوعی که در برابر خود و دیگران دارم - و لایه های متفاوتی از چیستی و چگونگی ام را با خود همراه دارند- عبور دهم و آنها را آرام و با منطق قابل قبول برای خودم جایی میان همین لایه ها بنشانم تا رازهایی از چیستی و چگونگی های روحی ام را با آنان تقسیم کنم. هر چند برای هرآنکه در مسیر زندگی ام می بینم لااقل هایی از این جایگاهها را در نظر می گیرم - ولو اینکه در ابتدایی ترین لایه ها باشد- اما انتخاب دوستانی که بتوانم به لایه هایی درونی تر راه شان دهم، چندان برایم راحت و آسان نیست. زمان زیادی هم طول میکشد تا بتوانم کسی را درون این لایه های داخلی تر بپذیرم و احساس راحتی و منطقی بودن از این انتخاب داشته باشم.

در انتخاب هایم ملاک ها و معیارهایی هم دارم که چندان مرسوم و حتی معلوم نیست.ملاک هایی بعضا معمولی مثل صداقت، احترام و ... و ملاک هایی نامفهوم مثل حس رضایت از ارتباط و ...که دلایل و مفاهیم آن برای خودم هم چندان معلوم و قابل توضیح نیست. چیزهایی از جنس شهود و اشراق، یک تجربه شخصی و کاملا غیر قابل تعمیم. و آنچه پیدا کردن دوست را برای من مشکل می کند همین ملاک های شهودی و غیر قابل تعمیم و شخصی است.

لایه های دوستی من چندان با بروز و ظهور های بیرونی و رفتارهای عادی و کنش های روزمره ام ارتباط مستقیم و قابل درک بیرونی ندارند، برای مثال کسی نمی تواند از روی خوش و بش روزانه و بگو بخندهای معمول روزانه پی به شدت علاقه و صمیمیتم با آدمهای دور و برم ببرد و ملاک و معیاری منطقی ارائه کند. البته نه اینکه دوستی ها و رفتارها در تضاد با هم هستند و من همیشه در حال نقش بازی کردن هستم، بلکه شکل ظاهری برخوردها و رفتارها در تمامی این لایه ها تقریبا – با اندکی تفاوت – یکسان است.

/ 0 نظر / 14 بازدید